Lerchensporn / Holwortel / Corydalis / Voorjaarshelmbloem

Ik kan maar moeilijk plantjes weggooien en zo pot ik alles op, wat ik teveel heb in de tuin. Die stekjes deel ik uit aan vrienden en verkoop ze op Marktplaats.
En zo kwam iemand vorig jaar een bijzonder plantje kopen en meteen viel hem de Corydalis in onze voortuin op. Een plantje wat de meeste mensen niet kennen, heb ik wel gemerkt. Ze worden ook wel vogeltje op de kruk of voorjaarshelmbloem genoemd.
Enfin, deze man vertelde dat hij elk voorjaar naar Bad Iburg in het Teutoburgerwald gaat om de heuvel met in het wild groeiende Corydalis (Lerchensporn in het Duits) te bekijken. Het plantje wat daar groeit is familie van ‘’mijn’’ Corydalis en wordt ook wel Holwortel genoemd.
Laten we nu vlak bij die heuvel in 2014 een weekje gekampeerd hebben en in dat gebied hebben we toen heel wat rondgefietst! Het leek me leuk om er ook een keer in het voorjaar naartoe te gaan en dan rond de tijd dat deze soort Corydalis bloeit.

En dan is google makkelijk: op verschillende sites las ik dat de bloei van wilde Corydalis toch wel uniek te noemen is en kenmerkend voor een voedsel- en kalkrijk milieu. De Corydalis bloeit in het voorjaar maar een dag of 10 en via een animatie heb ik de groei gevolgd.

Afgelopen week begon de bloei en Ruud en ik hebben snel een hotelletje geboekt.
Natuurlijk hebben we heuvel met de Corydalis van alle kanten bekeken, 

maar er was veel meer te zien tijdens de wandelingen. Daarover zal ik in een ander blogje schrijven.

Mieren verspreiden de zaden en zo verspreidt de plant zich.
Hommels en bijen bezoeken de bloemen en daar waren we getuige van tijdens onze wandelingen.
Ik schreef in 2011 ook al over dit leuke voorjaarsplantje: zie

Een favoriet van mij: deze kleur papaver!

Elk jaar denk ik: ik trek de rode papavers uit de tuin, dan kunnen die zich niet uitzaaien.
Maar elk jaar bloeien de rode papavers als we met vakantie zijn.
Nu we niet weggaan in het voorjaar doe ik elke dag een rondje tuin en zodra de papaper een rode kleur bekent ....... hups, weg ermee.....
Een probleempje: papaverzaad behoudt lang zijn kiemkracht.........

110404 Wat bloemen van de helleborus in kleine vaasjes

Helleborussen houden er niet van als ze verplant worden.
Eind 2008 moest ik de Helleborussen wel verplanten ivm de uitbouw en nu - 2 1/2 jaar later - bloeien ze geweldig met heel veel bloemen!!!!!!

En wat ik nog nooit eerder kon doen, omdat de planten wat ielig waren, heb ik gisteren gedaan: wat bloemen geplukt.
8 oude kleine vaasjes op een onderbord gezet en in elk vaasje staat een Helleborus bloem!

Vroeg in het voorjaar komt de Corydalis al boven de grond

Het geslacht Corydalis (helmbloem) is erg omvangrijk en omvat minstens honderd soorten in de kleuren wit, licht paarsrood, lila en geel.
Hij komt uit het orde: Ranunculaceae of Ranonkelfamilie waar o.a. ook de akelei, anemonen(knolletje) boterbloemen, dotterbloemen, speenkruid, winter- akonietjes en monnikskap onder vallen.
En de Familie is: Fumariaceae, waar ook het gebroken hartje onder valt wat goed te zien is.

Ze houden van humusrijke voedzame zandgrond die matig vochtig blijft, liefst kalkrijk. Onder bomen en struiken voelen ze zicht thuis zodat ze wel van het voorjaarszonnetje kunnen profiteren.

De Corydalis bezit zeer fijn, ingesneden blad. De bloempjes hebben meestal een duidelijk langgespoord kroonblad.

In de tuinplantenencyclopedie op kleur van Modeste Herwig staat:
Cordydalis zijn lage bodembedekkende planten die snel een groot oppervlak kunnen bedekken.
Geschikt voor de wilde tuin, in de halfschaduw van heesters.
De standplaats van Corydalis is humusrijke zandgrond, matig vochtig tot droog.
Liefst kalkhoudend.

In onze achtertuin staat Cordydalis al jaren en daar breiden ze zich rustigjes uit.
In de voortuin komen de eerste plantjes ondertussen ook boven de grond!

Echt een aanrader om komend najaar wat van deze knolletjes te planten!

Wat een kanjer is dit roosje!
Na de bloei hadden we hem flink gesnoeid en .......... we kregen een 2e bloei! Al zal de kleur nu - met wat vorst en lichte sneeuw - wel snel verdwenen zijn.

Wat info van internet:
The Fairy bloeit rijkelijk vanaf eind juni met veelbloemige pluimen van kleine, gevulde roosjes. De kleur is lichtroze, in volle bloei iets verblekend. ´The Fairy´ is een echte doorbloeier, en bloeit tot de eerste nachtvorst door. Het blad is klein. Het struikje is zeer dicht vertakt en daardoor goed bodembedekkend.
Plantafstand 40 cm. Pas je ´The Fairy´ toe als bodembedekker? Snoei dan in het voorjaar telkens de takken met 1/3 in. Gebruik je ´The Fairy´ als struikroos? Snoei ze dan eind maart-begin april in tot 10 cm boven de grond.

100930 Muscari latifolium

Gisteren op de Rodermarkt bij Baltus een serie bloembollen gekocht.
Omdat het er vrij veel waren kreeg ik er een leuke tas bij!

Tulpen plant ik altijd in potten; in het voorjaar staan onze terrassen er fleurig bij!
Deze zogenaamde verwilderings-tulpen krijgen na de bloei een handje mest en worden achterin de tuin gezet en zo krijg ik er ieder jaar meer potten met bollen bij. De bloei wordt na verloop van jaren toch wel minder en af en toe gooi ik een pot met bollen op de compostbak.
Om de bollen te drogen en te pellen, daar heb ik het geduld niet voor.

Wat het ook leuk doet in potten is het blauwe druifje! Vooral de soorten met klein blad zijn bij mij favoriet. Een zakje met muscari latifolium hoorde gisteren dus ook bij de aankopen!

Even wat info over dit druifje:
Dit prachtige soort wordt steeds populairder. De bloemcluster laat twee verschillende kleuren zien. Bovenaan zijn de steriele licht blauwe bloemen, onderaan de vruchtbare donker paarsblauwe bloemen. Deze bloem maakt dus zelf al een mooie kleuren combinatie. De plant groeit tot een hoogte van gemiddeld 25 cm en bloeit in april en mei.

Er staan nog meer bollen op mijn lijstje! Het voordeel van jarig zijn in oktober is, dat er o.a. altijd bollen op mijn verlanglijstje staan.

100903. Japanse anemoon en Persicaria vacciniifolia

Deze combi van Piet Oudolf (de bekende kweker in Hummelo) hebben we in september 2007 expres op de foto gezet om thuis na te maken

Japanse anemonen hebben even tijd nodig om aan te slaan en mijn stekken dus ook na verplaatsing.
Dit jaar bloeit de combi ook uitbundig in onze tuin! En ik ben er blij mee.
Oh ja, de naam van de ''sprieten" is Persicaria vacciniifolia.

100822. Eén, twee, hop en daar is de Passiebloem

Zondag zaten we buiten en ineens zie ik een knop van een Passiflora openspringen.
Snel mijn fototoestel gehaald en er wat foto's van gemaakt.
Kijk eens naar de stampers: 2 zijn er al gedraaid en 3 moeten zich nog draaien.
Deze wesp is er trouwens ook ''als de kippen'' bij

Het draaien van de stampers gaat flitsend snel, zoals op de volgende foto te zien is

Nu moeten de bladeren nog naar achteren buigen

En hier de passiebloem in volle glorie:

090528. Vernieuwde ooievaarsbekken

In zijn column in Bloemen en Planten schrijft Romke van de Kaa over de geraniums en dan niet de eenjarige planten, maar de zgn ooievaarsbekken.
Hij schrijft, dat er in juni vaak een gat in de border valt: bloembollen uitgebloeid; forsythia's en magnolia's en seringen idem; vaste planten nog niet goed op gang en de eenjarigen moeten de groei nog krijgen. Lang leve de ooievaarsbek!
Ik ben dat helemaal met hem eens! Ook in onze tuin geven ze nu veel kleur.
Alleen...... ze zakken zo uit....... en zo heb ik mijn pollen uit voorzorg - voordat de heftige regens van deze week kwamen - een steuntje gegeven.
Vooral 'Johnson's Blue' heeft er een handje van om te gaan hangen.
Haha, eigenlijk net zo'n hangende puber voor de tv ;-)


Maar wat lees ik nu in de column van Romke: In de plantenwereld zijn vernieuwingen vaak ook verbeteringen. De ooievaarsbekken van nu bloeien langer en vallen minder snel om dan hun collega's uit de oertijd.
'Brooksite' bijvoorbeeld kan gezien worden als de 'verbeterde' versie van 'Johnson Blue'.
Ook 'Dily's' is een kruising; winterhard, sierlijk blad en eindeloos doorbloeiend.
Doorbloeiende planten, daar ben ik gek op!
Als ik ineens zin krijg, pak ik de komende tijd de fiets en ga naar kwekerij Mensuma in Tolbert om een paar exemplaren van ''niet omvallende" ooievaarsbekken aan te schaffen!
En de oude exemplaren? Ja, ik geloof dat die toch maar de composthoop op moeten.....

Rhodochiton, een plant met zwarte bloemen met purperen kelkjes, die van juli tot in het najaar bloeit.
De plant wordt steeds geliefder, las ik gisteren in een 'Margriet Tuinen' van 1998.
Nou, of dat geliefder worden ook echt doorgezet heeft de afgelopen 11 jaar, dat betwijfel ik.
Zelf zag de plant 2 jaar geleden voor het eerst bij een vriendin. Van haar kreeg ik wat zaden en vorig jaar genoot ik van mijn eigen Rhodochiton.
Ik herinner me, dat ik wat sceptisch was over de hoogte van 3, 4 meter toen ik in juli deze miezerige plant zag

Maar oh, toen hij eenmaal de groeispurt had! Wat was het een prachtige volle plant!

Niet alleen ik was weg van deze plant, want ik kan me herinneren, dat veel leden van mijn tuinclub ook helemaal enthousiast waren toen een van de leden er een foto van plaatste in het forum
Wat informatie van internet over de Rhodochiton: hij slingert zich omhoog en zet zich aan een raamwerk vast met windende stelen. Binnen één seizoen kan de plant een oppervlakte van vier vierkante meter bedekken. Wanneer de plant over de grond wordt geleid, bedekt hij een evenzo grote oppervlakte.
Heel bijzonder zijn de bloemen. De bloem heeft een hangende kroonbuis, die uit vijf segmenten bestaat. De kroonbuis steekt ver buiten de kelk en is donkerpaars. De kelk is klokvormig en bestaat uit vijf vergroeide kelkbladen. Het blad is ovaal tot hartvormig, aan de rand licht behaard.

Het blad heeft windende stelen, waarmee de plant zich dus omhoog werkt.
Plant Rhodochiton in een ruime pot of kuip of in de volle grond. Zorg ervoor, dat de plant zich aan een geschikt element (trellis, klimrek of schutting) omhoog kan slingeren. Geplant in de volle grond als bodembedekker worden verder geen maatregelen vereist.
Een plaats in de volle zon is een absolute voorwaarde voor een rijke bloei.
Geef de plant eens in de twee weken vloeibare mest voor bloeiende planten.

De plant is helaas niet winterhard. Overwinteren kan in een matig verwarmde kas, maar vaak wordt de plant er tijdens het overwinteren niet mooier op en kun je beter nieuwe zaaien in het voorjaar.
Zaai in een humusrijke grond. De grond moet voldoende vocht kunnen vasthouden, overtollig water moet snel kunnen worden afgevoerd.

Of het normaal is, of eenmalig, ik vind dat het heel lang duurt voor het zaad opkomt. Ik geloof dat het wel een maand duurde voor ik wat groen zag verschijnen.


Maar met de langzame start van vorig jaar in mijn achterhoofd, heb ik er alle vertrouwen in dat ik dit jaar ook weer lang kan genieten van de Rhodochiton!
Oh ja, nog dit: het verbaasde me vorig jaar, dat niet elke bloem een zaaddoos krijgt.

Winterakonieten

Wat info over de winterakoniet:
de winterakoniet is in de Benelux vrij zeldzaam en komt voornamelijk voor op en in de buurt van oude landgoederen.
De plant komt van nature voor in Zuid-Frankrijk, Italie en de Balkan. In andere landen is de plant verwilderd.
Bij borgen en stinzen kunnen ze zich uitstekend staande houden. En als je dat zo ziet, wil je ze ook snel rond je huis hebben. Helaas gaat dat niet zo snel als je wel wilt.

Winterakonieten worden in de herfst in droge toestand als een soort knolletjes gekocht. Er is geen touw aan vast te knopen wat nu de onder of de bovenkant is. Strooi ze zonder meer uit in losgemaakte grond en breng er daarna weer een laagje grond over aan. Laat ze daarvoor wel eerst een nacht in water te weken.
Dan nog kan de opkomst het jaar daarop niet echt geweldig zijn. Pas na enkele jaren zullen de winterakonieten zich door zaad flink gaan uitbreiden.

Eind oktober kreeg ik een paar zakjes met bolletjes voor mijn verjaardag; ik kende de info van hierboven en dus verwachtte ik er het eerste jaar nog niet veel van.
Hoera! Op 12 maart zie ik wat geels verschijnen

Een paar dagen later:

Er steken tot mijn verbazing steeds meer gele bloemetjes met hun kopjes boven de grond uit

Voor een goede ontwikkeling en uitbreiding dienen deze winterakonietjes geplant te worden in een border waar niet te veel in gewerkt wordt. Plekjes tussen ruim staande heesters of onder een boom met een open kruin zijn daarom ideaal.
De knolletjes kunnen tientallen jaren op dezelfde plek blijven staan en de winterakonieten zullen langzamerhand uitdijen tot een oppervlakte, die kan wedijveren met die van de aanplantingen bij een buitenplaats.

De bloei en groei van de winterakoniet is wat bijzonders. Elke morgen gaan de bloemblaadjes open en elke avond weer dicht. Dit is een groeiproces waarbij tevens de steel steeds langer wordt.

30 maart: Zo'n hoeveelheid bloemen had ik het eerste jaar echt niet verwacht.

Ik heb wel meer winterakonieten in onze tuin geplant, maar daar kwamen het eerste jaar maar een paar bolletjes van op.
Deze bollen komen van een goede kweker ; daar ga ik zeker volgend jaar ook eens bollen kopen! (Dank je wel Marion!)

Als de bloem bevrucht is, verzwakt de lang uitgegroeide stengel en valt deze met de zaadjes om. Hierdoor kunnen de planten zich langzaam verspreiden.

Ik ben benieuwd hoeveel ik er over een paar jaar van heb staan!

090325. Leverbloempje (Hepetica nobilis)

Achterin de tuin zie ik wat bloeien! Maar oh, wat is het een slecht weer vandaag; het regent en waait ontzettend hard. Tussen de buien door ga ik snel mijn rondje tuin maken.

Ik vraag me af, wat ik daar heb neergezet en ineens gaat me een licht op: iemand vertelde in het forum van mijn tuinclub over het leverbloempje (Hepetica nobilis) en die heb ik vorig jaar dus aangeschaft.

Over de plant vind ik het volgende:
Het leverbloempje (Hepetica nobilis) is een wintergroen bosplantje met korte wortelstokken.
Knip voor een goed groeieffect het oude blad af.
Deze boterbloemachtige houdt van humusrijke grond en wat kalk.
Mooi bij scilla´s en narcisjes
Bloei: maart-april; hoogte 10-15 cm en ze staan graag in de halfschaduw.

Waarom lees ik deze info nu niet in februari....
Kalk heb ik ze niet gegeven en het oude blad heb ik niet afgeknipt....
Toch maar een aantekening maken voor volgend jaar; doe ik dat niet, dan ben ik volgend jaar deze info weer vergeten ....

090224 Clematis Recta Purpurea

De Clematis Recta Purpurea moet je in februari, maart - net zoals vaste planten - bij de grond afknippen.
Maar oh....... het is zo'n dikke bos geworden en eigenlijk moet de helft van de plant eruit. Zou ik hem kunnen delen.... Even zoeken via google.
En jawel: de Clematis Recta kun je vermeerderen door zaaien, afleggen of delen.
Nu maar hopen dat het in het weekend tuinweer is, want Ruud is voor het ''zware'' werk.
Enne.... er zijn vast wel liefhebbers voor een stek!

Wat info over de plant:
Clematis Rectia is geen klimmende clematis en wordt daarom onder de vaste planten groep gerekend.
Ik heb dus de Clematis Recta Purperea.
Clematis Recta Purpurea is winterhard (wel bladverliezend) met paars-grijs blad en dat doet de piepkleine witte bloempjes goed uitkomen.
Dit is een rechtopgroeiende, niettemin vrij hoog (100 tot 120 centimeter) groeiende clematissoort die in de zomer bloeit met grote wolken enkelvoudige, melkwitte bloemen. Die bloemen van 1.5 cm groot verschijnen in grote getalen op rechtopstaande pluimen. Daarna krijgt de plant zilverige zaadpluizen.
Het zijn sterke planten, doch je moet de planten steunen en opbinden.
Clematis recta behoort tot de groep van de wilde Clematis.
Standplaats zon, halfschaduw.
Geschikt voor gebruik in de vaste planten border - goed bruikbaar voor bodembedekking. (???? moet je hem dan over de grond laten kruipen? Dan zie je niets van de bloemen en wordt het - volgens mij een rommeltje)
De plant verlangt een kalkhoudende bodem (pH 6,5 of hoger)
Oh ja, de bloei is in juni, juli (toen heb ik de foto hierboven ook genomen) en soms heb je een dunne nabloei in september (foto hieronder)